Newsroom

Column: Frisse lucht

Feitelijk heb ik al jaren geen vakantie gehad of ben ik iedere dag vrij.

De trein brengt ons van een perron dat we niet kennen naar een dorp waar we nog nooit van hebben gehoord. Onze wagon heeft 140 zitplaatsen, maar op deze warme dag staan, zitten en hangen er tenminste 300 mensen.

Het bankje waar ik op zit is berekend op de Rus van de jaren '50. Daarvan pasten er met gemak 3 op een rij, maar dat is anders sinds de kameraden het kapitalisme hebben ontdekt. Ik zit klemvast tussen twee grote kerels, die in een overall zonder shirt op weg zijn naar hun werk. Hun vochtige huid glinstert in de ochtendzon.

De treinreis duurt twee uur en daar maak ik het beste van. Mijn vrouw en dochter zitten drie banken verderop te lezen, dus kan ik prima werken. Feitelijk heb ik al jaren geen vakantie gehad of ben ik iedere dag vrij. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik wurm een smartphone uit mijn broekzak en bestudeer mijn todo-lijst.

Dat overzicht kan ik sorteren op prioriteit en verwachte tijdsbesteding, het gewenste energieniveau, de benodigde resources (computer, telefoon, connectivity) en de mate van privacy die ik nodig heb. Ik heb mezelf aangeleerd mijn taken op te breken in de kleinste stapjes, zodat ik het maximale kan halen uit momenten waarop je gedwongen wordt te wachten: vliegvelden, recepties en natuurlijk het openbaar vervoer.

Een overvolle bloedhete trein vraagt om losse activiteiten, die ik makkelijk kan afwisselen met de wereld om me heen, zoals de conducteur. De omgeving leest geen Nederlands, maar toch blijft de trein niet geschikt voor privacy-gevoelige taken. De snelheid van mijn internet-verbinding is wisselend, dus real-time in de cloud werken is geen optie. Ik filter mijn to do-lijst op locatie en energie-niveau, kies een taak en verdwijn in mijn werk. De indringende geur van zweet, knoflook en 20 jaar oude smeerolie verdwijnt langzaam uit mijn neus.

Zo leef ik al vele jaren. Vrienden noemen me een workaholic, maar ik vind het heerlijk. Ik werk in sprintjes, op basis van kleine hapjes en tussendoor beleef ik de wereld en geniet ik van mijn gezin, familie en vrienden.

We hebben drie van de 11 tussenstops gehad en ik ben 9 to-do's verder. Prima voortgang die over 2G langzaam met de cloud gesynchroniseerd wordt, zodat mijn collega in Duitsland ermee door kan.

Voordat ik verder ga, werp ik een blik op de wereld buiten. Het moderne stadse uitzicht met wolkenkrabbers is verruild voor eindeloze velden. De frisse lucht die door de open ramen naar binnen komt weet het helaas niet te winnen van de geur in de wagon. De trein dendert door richting onze bestemming op het platteland.

Ik duik weer in mijn werk. Maak een set slides, schrijf een kort script voor een wervende film en analyseer een rapport van VNO-NCW.

Ruim twee uur van Moskou komt de trein schokkend tot stilstand. Het stationsplein is versierd met een grote tank, want de soldaat in dit dorp is core-business. Op een bankje in de zon verwerk ik met een kop zwarte koffie mijn email en chat ik met collega's over een planning.

Een taxi-chauffeur uit Tadzjikistan brengt ons vervolgens naar een uithoek van een militaire basis, want daar staat het voertuig waar we voor komen: de grootste tank ooit gemaakt, aangedreven door een hybride motor op diesel en elektriciteit. Deze 75 jaar oude Porsche weegt 200 ton, rijdt niet hard, maar is nog altijd een technologisch hoogstandje. Samen met mijn dochter kruip ik er onderdoor, bekijk de aandrijving en het binnenwerk.

In de mess eten we bietensoep en een gevulde pannenkoek. We vergelijken onze foto’s met die van weleer. Het is niet te begrijpen dat de Russen dit unieke voertuig laten verstoffen in plaats van hem het middelpunt van een museumcollectie te maken.

Een relatie uit Nederland belt met vragen over een project voor de automobielindustrie. Ik geef antwoord en tien minuten later kan hij verder.

Het prikbord in de kantine adverteert een workshop tin gieten. We wandelen naar de barak en vijf minuten later zijn we in de weer met metaal en een brander. Mijn dochter heeft ruime keuze in wat ze kan maken. De soldaat toont haar een hond, een vis en een kat, maar tot groot vermaak van de soldaten kiest het meisje met de vlechtjes een tank.

Na een bezoek aan de schietbaan gaan we richting dorp. Een wandeling van een half uurtje door velden met bloemen. Wel in de volle zon, maar iets zegt me dat we dat die frisse lucht hard nodig hebben, voordat we in de trein stappen

Over Roy van Veen

Roy van Veen had ruim twintig jaar lang bedrijven in IT en Telecom. Hij stond aan de basis van e-commerce in Nederland, moderniseerde het betaalverkeer in de detailhandel en bracht overheden en zakelijke dienstverleners naar een toekomstvaste infrastructuur. Als trendwatcher helpt hij organisaties voor te sorteren op de toekomst onder andere met de inzet van social media.